WANDELDAG 10 - 11 - 12: Van Goch naar Witte Stein

Vrijdag 8 november,
Klazien 's morgens half 7 in Lemmer opgepikt en toen kon het richting Klooster Graefenthal in Goch, de plek waar we vorige keer zijn gestopt. Ipv verder lopen zijn we toen gaan winkelen in Kevelaer. Even was er de verleiding om deze 27 km over te slaan maar toen begon ons geweten te knagen. Ons motto is 'alles of niets' en 27 kilometer overslaan gaat, op dit moment, tegen onze principes in.

Nog even een kop koffie, dikke tut van mij voor de chauffeur, en daar gingen we! 

Na zo'n 8 km arriveerden we in de plaats Goch en was het (weer) hoog tijd voor koffie, gebak en de wc, alles in willekeurige volgorde, maar wat was dat gebak lekker!

Het was geweldig mooi weer én we waren goed voorbereid. We hadden geen zin om, net als de vorige keer, weer te verdwalen. Het zoeken naar de goede weg neemt veel tijd. Dus had ik de route uitgeplozen en overgezet naar mijn telefoon (app route.nl), Klazien had de wegenkaarten goed bestudeert en wist nu van alle richtingen hoe en wat. Last but not least, de weg werd nu ook nog eens uitmuntend goed aangegeven met alle symbolen!  Links en rechts, overal hingen de blauw met gele schelpenbordjes en je moet het zo zien, waar de schelpenlijntjes /|\ bij elkaar komen, die richting moet je uit lopen. Fietsers en wandelaars worden apart aangegeven.
Spoorzoeken is best leuk maar het was een verademing dat de weg volgen nu zonder problemen ging. Één keer hadden niet goed opgelet en liepen, te druk in gesprek, ongemerkt helemaal de verkeerde kant op. Maar het bleef slechts bij een kilometer,  binnen no time waren we weer op het rechte pad.
Na Goch hadden we niet meer op een restaurantstop gerekend en Klazien had een thermosfles heet water meegenomen. Een leuke stop in het bos waar ooit een treinstation was geweest, genoten we van een lekker warm bakje thee + chocoladeletter! 

 
En toch zo mooi verrassend,  5 km voor het eindpunt was er onverwacht nog een leuke gelegenheid waar we chocolademelk met slagroom konden nuttigen!

Vandaag ging vrijwel de gehele route langs een rivier, De Niers. Af en toe moesten we uitwijken maar steeds kwamen we bij de rivier terug. Heel mooi!
Half 5 arriveerden we in Kevelaer, mooi op tijd, we konden nog even shoppen! Een stempel in onze Credencial de Peregrino, de pelgrimspas, hadden we vorige keer al gehaald.
Na het shoppen was het tijd voor een warme hap in een pannenkoeken-restaurant. Gelukkig smaakt wijn overal bij, ook bij pannenkoek.
We hadden alles net achter de kiezen toen er buiten zwaailichten en tumult was. We schrokken en dachten even, mede door al het negatief gedoe tegenwoordig, aan een overval, tuich van de richel, noem maar op. Maar al gauw bleek het om iets prachtig vredelievends te gaan. Een St. Maartenoptocht. Honderden kinderen met de mooiste zelfgemaakte lampionnen, meerdere muziekkorpsen en zelfs St Maarten op een paard in hoogsteigen persoon, kwamen ons voorbij. Schitterend! (Hier heb ik ook een video van geplaatst)

19.30 uur waren we in ons hotel. "Hoe laat willen jullie  het ontbijt?" vroeg de uitbater, 8 of 9 of half 10 stelde hij voor.  "Bitte, sieben uhr," zeiden wij en de beste man schrok zichtbaar.  Hij vond het kennelijk heel vroeg! 's Avonds 8 uur waren wij gedoucht, pyjama's aan en zijn meteen het bed in gedoken. Na nog wat gegiechel en geklets zijn we gaan slapen. Half 7 ging de wekker en 7.01 waren wij beneden voor het ontbijt! Over discipline gesproken ;-) Het ontbijt was karig, dat hadden we zomaar op. 

Zaterdag 9 november:
Voor 8 uur waren wij alweer bepakt en bezakt, zeiden wij "Tschüss!" en daar gingen we weer. Mooi vroeg want we wilden graag rond drie uur / half vier in Straelen zijn, het einddoel van deze dag. Dan was er nog ruim tijd om daar te winkelen! 

In Lüllingen kwamen we voorbij een hele goede bakker, wij waren er aan toe en dan ga je weer voor de bijl. Niettemin, het was de zonde waard, zulk lekker gebak!

Onderweg was het genieten van perfect wandelweer en bossen vol schitterende herfstkleuren, ik kon er geen genoeg van krijgen. Mooie Duitse bouwwerken en af en toe een juweeltje van een kasteel. Klazien opent alle deuren, ik volg gedwee en wederom tot mijn verbazing komt zij overal waar ik niet naar binnen durf te gaan. In het kasteeltje op de foto hebben we even dankbaar van het toilet gebruik gemaakt. Op een kerstman na was er verder niemand en zijn wij weer verder gewandeld.

Ik wilde graag nog een stop, even een rustmoment maar nergens was een gelegenheid open. In Walbeck zijn we daarom zelfstandig op een terras gaan zitten. Het thermosfleswater van Klazien werd lekkere warme koffie en thee en het smaakte heerlijk. Het werd ook zowaar echt sober want Klazien was haar lepel kwijt dus gebruikte ze haar bril om te roeren. Ach ja, we moeten leren afzien.

Wandelend langs mooie wegen en vergezichten kwamen we prachtig op tijd in Straelen aan. Gauw weer een bakkerij ingeschoten voor cappuccino en toiletbezoek, helemaal klaar om te gaan winkelen!
Tijd voor Klazien haar hobby, ze had er zo'n zin in! Maar ze kwam op het winkelplein aan om daar te constateren dat alle winkels vanaf 13.00 uur al gesloten waren! Klazien was compleet verbijsterd! Ze kon het bijna niet geloven.... alle winkels dicht / geschlossen!! Wij hebben er toen maar wat rondgeslenterd en besloten om nog even bij de kerk te gaan kijken. 
Op de deur hing een bordje waarop stond geschreven dat je links een groene knop moest indrukken en dat de deur dan vanzelf open ging. Het klonk zoiets als 'Sesam Open U'. Klazien voegde de daad bij het woord en drukte op de groene knop. Het duurde even en tot onze grote verbazing zwiepte de kerkdeur langzaam open. Wij naar binnen...

We troffen er een hele aardige mevrouw en natuurlijk had ze een stempel voor in onze pelgrimspas. Jippie! Na een rondgang door de kerk wees Klazien op een attribuut van een Apostel-heiligbeeld en zei dat ze voor onderweg ook zo'n kalebas wilde hebben! Ik zei: Verhip! Dat is Jacobus!
In mijn handel van kerst en heiligbeelden vond ik de Jacobusbeelden altijd maar lelijk. Ik vond ze altijd maar een rare onnozele uitdrukking hebben, geen leuke mooie Jacobus erbij. Ooit heb ik wel eens een beeldje van Jacobus gehad maar vanwege de lelijkheid ook weer weg gedaan. (Stiekem denk ik nu dat hij, Jacobus, me dat best kwalijk neemt en mij een lesje wil leren) 'Im jeden fall' (ik ben nu tenslotte in Duitsland) vond ik deze kerkbeelden van Jacobus heel mooi! Prachtig van uitdrukking en kleur.

Maar wat was dit een verrassing aan het eind van de dag. We hadden niets meer verwacht en toch nog van alles gekregen! Het maakte de teleurstelling, van de gesloten winkels, weer ruimschoots goed.
En heerlijk was het dat het hotel nu boven verwachting was. Een volgende keer doen wij heus wel als pelgrims, het mag wat soberder maar voor nu vonden we dit super. We hebben er heerlijk gegeten en daarna.... zijn we weer heel vroeg, met de kippen op stok gegaan!

Zondag 10 november:
De wekker ging 6 uur en na een overvloedig heerlijk ontbijt liepen we zondagmorgen half 8 Straelen weer uit. De kerkklokken luidden, beierden ons na. Prachtig geluid was dat in de vroege ochtend. Al gauw passeerden we de landsgrens Duitsland / Nederland waar ook ooit een smokkel pad was geweest. 

By the way, we hadden van onze vorige tocht wel heel veel geleerd!  Ook dat we voorbereid moesten zijn dat er onderweg niet altijd gelegenheid is om iets te drinken en te eten. Klazien had weer voor heet water gezorgd en zo dronken wij koffie midden in het bos omringd door bomen in de mooiste herfstkleuren. 
Na 13 km moesten we linksaf slaan en  liepen we verder langs de Maas richting Venlo, Tegelen en verder. Ondertussen hadden we nog een leuke ontmoeting met een andere wandelaar die spontaan even met ons mee liep en ons van alles over de omgeving vertelde. We liepen door de uiterwaarden van de Maas, passeerden hele donkere koeien, zo mooi! Paden waar wij normaliter nooit langs komen. 
De paadjes langs de Maas waren soms wel heel smal. Om balans te houden moest je snel gaan lopen anders donderde je zo zijwaarts het water in. We hebben het beleefd en overleefd!

En zo kwamen we in kloosterdorp Steyl. We klommen de trap op naar de voordeur van een klooster, Klazien natuurlijk onverschrokken voorop. Ze  drukte er op een bel omdat er een bordje bij stond dat na 'klingeln' en bitte ff wachten, er zou wel iemand komen. Na een poosje ging in een deur een luikje met tralies open. Vaag was het gezicht van een kloosterzuster te zien. Wij er op af en ik was even perplex en begon in het Duits om een stempel te vragen, realiseerde me toen dat ik gewoon in Nederland was. Toen in het Nederlands nog eens mijn vraag herhaald of ze ook een stempel in onze pelgrimspas kon zetten. De zuster beaamde onze vraag. We hebben haar onze passen, door de tralies heen toegestoken. Zij pakte ze aan en het luikje ging weer dicht. Een poosje later ging het venstertje met tralies weer open en kregen wij onze pelgrimspassen, met weer een stempel rijker, terug. Ze wenste ons nog een goede reis en Gods zegen toe. Ik zal je vertellen dat wij onder de indruk waren. Het was gewoon zo bijzonder!

We liepen verder en, getipt door iemand, deden we nog een rondje klooster / kerk en zijn daar ook naar binnen in een kapel wezen kijken. We troffen er een oudere kloosterzuster met een nog oudere zuster aan. Ze wilden graag samen op de foto, en toen heb ik voor fotograaf gespeeld.

We keken nog wat rond en ik zag aan de andere kant een deur open staan. Ik bedacht me dat ik nu wel eens, net als Klazien altijd doet, gewoon door kon lopen en eens kijken of er verder nog wat te zien en beleven was. Dat deed ik dus en kwam in een andere kloostergang terecht. Het rook er heerlijk naar soep ofzo. Veel verder lopen kon ik niet want natuurlijk werd ik meteen door iemand  terug 'gefloten'. Ik mocht niet verder. Zie je wel! Mij lukt zoiets nooit ongestraft! Nou ja, het werd toch tijd om onze wandeling te hervatten.

We hadden nog een koffiestop in het Wereldpaviljoen Steyl, een hele bijzondere gelegenheid gerund door wel 100 vrijwilligers. 

De laatste kilometers moesten nog gelopen worden en dat mocht nog even voor een gedeelte door het bos. 

Half 4 arriveerden we bij Witte Stein.
We hadden daar afgesproken met Klazien haar man. Na een hapje en een drankje zijn we naar huis gereden.

Wat hebben we een geweldig weekend beleefd, even helemaal weg maar ook weer mooi om thuis te komen.
De volgende keer gaan we weer drie dagen en dan verder de Maas aflopen. We zien er nu al naar uit!

==========================================================

Van Sint Jacobiparochie naar Santiago de Compostella is het ca. 2948km
Dit weekend 90 km = In totaal hebben we nu 424 km gelopen
Nog 2401 km te gaan :-)