Wandeldag(en) 20-21-22-23: Van Sclayn tot Couvin

Woensdagmorgen 27 mei 2026: zijn we in Heerenveen op de trein van even voor zeven gestapt, richting Namen (België). Vanaf Namen moesten we nog een stukje terug om op de juiste plek onze Camino te vervolgen.
 
Tot aan Namen volgen we het laatste stuk van de VIA MOSANA, die van Luik en Huy tot aan Namen loopt.

Reizen met de trein is voor ons geen alledaagse bezigheid, maar het ging zeer relaxed en precies volgens plan arriveerden we om 12.45 uur in een zeer zonnig Namen. Gauw een kaartje gekocht voor de trein naar Sclayn en voor slechts € 5,- zouden we daar mooi op tijd arriveren. Wij wachten… maar die trein kwam niet. Het was nu, óf een uur wachten, óf een taxi pakken. Na een overleg van één minuut kozen we voor het laatste, want met 18 km voor de boeg hadden we de tijd wel nodig.

We moesten best even slikken over de onvoorziene uitgave van € 60,-, maar we hebben wat voor de Heilige Jacobus over. Een andere keer komt het weer anders uit, dus voilà. Precies dat laatste: de communicatie moest weer in het Frans. Ik was voorbereid en had een vertaalapp op mijn telefoon geïnstalleerd.

Om 14.00 uur konden wij de foto’s maken van het eindpunt van de vorige keer én het startpunt van deze etappe. Nog even zoeken naar de bekende blauw-gele bordjes en al snel hadden we de route weer te pakken.

Maar wat was het warm… heet zelfs! 28 tot 30 graden! En tsja, je moet weer even op gang komen; de wegen gaan hier toch wat steiler omhoog dan thuis. Het begin bestond vooral uit veel asfalt en stenen. Gelukkig liep de route na zes kilometer weer langs de Meuse (de Maas). Heel mooi, maar met weinig schaduw. En waar je in Nederland struikelt over de terrasjes, zijn die hier veel schaarser.

Nog niet helemaal goed voorbereid hadden we maar weinig water bij ons. Klazien zei op een gegeven ogenblik: “Wat heb ik zin in een steenkoude Radler 0.0.” Jemig, ik kreeg er gewoon visioenen van — en nog meer dorst.
  
Nog 3,6 km lopen tot aan de geboekte B&B in Namen, toen daar plotseling een prachtige Brasserie du Quai verscheen. We mochten niet op het terras zitten — waarom weten we nog steeds niet — maar dat maakte ons niets uit. We bestelden meteen een fles water! Die eerste slok… zó verrukkelijk! Vijf minuten later bestelden we opnieuw een fles heerlijk fris, ijskoud water en daarna nog één!

We hadden allebei, misschien door de warmte, weinig eetlust. Geen zin in vlees of vis. Met de vertaalapp kon ik de ober duidelijk maken dat wij ver hadden gelopen en graag alleen een salade wilden, met een portie frites. We hebben heerlijk gegeten!

Na nog een superlekkere cappuccino konden we de laatste kilometers lopen en waren we klaar voor die dag.
’s Avonds om 21.00 uur deden we de ogen dicht en sliepen we heerlijk.

• Mijn rugzak was zo'n 9 kg: 

  INHOUD: 1 opblaasbaar kussen, 1 slaapzak, 1 dunne afritsbare reservebroek, 1 slaapshirt, 1 reserveshirt, 1 paar sokken, 5 slipjes, slippers, 1 regenjas, 1 dun vest, een toilettas met mini-tandpasta, deodorant, een inklapbare tandenborstel, shampoo, conditioner en douchegel, crème in afgepaste reispotjes en flesjes, een tasje met medicijnen, een EHBO-etui met blarenpleisters, een tekenpen, Gehwol-voetencrème en gewone pleisters. 1 Waszak. 3 stukjes verpakte ontbijtkoek, Sultana-koekjes en reepjes, 5 zakjes oploskoffie, 5 zakjes Opkikker tomatensmaak, 1 rvs-beker, 1 rvs-fles voor heet water ten behoeve van koffie en soep en 1 plastic fles - wandelstokken - oplader telefoon - powerbank
  INHOUD buideltasje: - telefoon - portemonnee - paspoort - credential - paracetamol - vochtige doekjes en papieren zakdoeken - 1 theelepel (!)

• Wat de volgende keer niet meer meegaat, zijn lipstick en het extra potje gezichtscrème. Ook gaan er minder Sultana’s mee ;-). De plastic fles wordt vervangen door nóg een exemplaar van rvs. Het water blijft daarin óf goed heet voor koffie óf heerlijk koud. Bovendien drinkt het veel lekkerder dan uit plastic.

• Ter geruststelling, onderweg voel je het gewicht niet of nauwelijk

18 km gelopen

Donderdag 28 mei 2026:
Vanaf nu gaan we verder met de route VIA MONASTICA
s' Morgens meteen na het ontbijt om 8 uur vertrokken. Het beloofde weer een warme dag te worden.
   

Vanaf Namen ging de route vrijwel alleen langs de Maas. Klazien heeft onderweg zelfs nog een man geholpen de bloemetjes buiten te zetten.

De temperatuur was bovengemiddeld hoog en we besloten ieder ons eigen tempo te lopen en steeds na een paar kilometer ergens in de schaduw op elkaar te wachten. Klazien loopt sneller dan ik. Te langzaam lopen kost de één extra energie, net zoals té snel lopen extra energie kost voor de ander. Het ging op deze manier prima voor dat moment.

Onderweg troffen we een wandelend echtpaar. Hun vielen onze schelpen op en meteen kwam het gesprek op Santiago de Compostela. Dat hadden zij al eerder gelopen en nu waren ze onderweg naar Rome. Zij hadden, net als wij, de overnachting voor deze nacht geboekt bij de paters van Abdij Notre-Dame de Leffe in Dinant. Leuk, we zouden daar dus niet de enige gasten zijn. Ze vertelden ons ook dat er in het plaatsje Anhée een leuke gelegenheid was om iets te drinken. Nou, dus niet voor ons. Er was wél een supermarkt en daar was meloen in de reclame: 2 halen, 1 betalen. Samen met voor ieder een fles koud water was dat een heerlijke traktatie. Zo verschrikkelijk lekker!

De route liep volledig verder langs de Meuse/Maas. Met temperaturen rond de 30 graden was het wel heel warm, maar ook heel mooi.

Rond 16.00 uur arriveerden we, dik bezweet, bij de Abdij Notre-Dame de Leffe

Na aanbellen vertelde een stem door de deurmicrofoon ons dat pater Philippe ons zou komen ophalen. Met behulp van de vertaalapp — waar de pater ook bekend mee was — vertelde hij ons dat er al twee pelgrims waren gearriveerd. We volgden hem door de abdij; voor mijn gevoel deur in, deur uit, terwijl wij heerlijk rondkeken. Zo’n kloosterleven intrigeert mij en wij vonden het machtig om dat nu eens van zo dichtbij mee te mogen beleven.

We moesten vier trappen op en troffen daar de twee Rome-gangers weer. Zij hadden de echtparenkamer en wij kregen het zaaltje waar vier eenpersoonsbedden stonden. Maar er kwamen verder geen gasten, dus hadden we het rijk alleen. Er was een keurige toilet- en douchevoorziening, perfect in orde. 

We hadden zin in een heerlijke, frisse douche. Dat kon allemaal nog mooi vóór zeven uur, want dan werden we in de kapel verwacht voor de Vespers. Daarna zouden we met de paters aan tafel gaan voor het avondeten.

Pelgrimeren moet je leren. Wij hadden weliswaar een slaapzak bij ons, maar — hoe stom — de handdoek was niet meegenomen. Een frisse douche was echt een must. Dus, wel of geen handdoek, die douchebeurt zou er komen. Maar hoe simpel kan een oplossing zijn…
Ik besloot mijn slaapshirt ook als handdoek te gebruiken en de hoge temperatuur zou verder wel voor opdroging zorgen. Nog beter: het slaapshirt meteen maar aangehouden, want dat was op dat moment frisser dan mijn wandelkleding. Om de wandelschoenen nu weer aan te doen, dat ging hem vanwege de vermoeide voeten niet worden! We besloten daarom maar op slippers — en in korte broek — naar de kerk te gaan. En zo vertrokken we, schoon en gewassen, met onze blote voeten in slippers gestoken, ik in mijn nachtshirt, naar de kerk. 

In het voorportaal van de kerk wachtten we totdat de traliedeuren opengingen en wij, helemaal vooraan — voorbij het altaar — in de banken bij de paters konden gaan zitten. De liturgie voor dat moment lag al klaar, met aanwijzingen dat we wel mochten meezingen, maar liever niet al te luid. Af en toe moesten we staan. En na een wandeling van bijna 28 km valt dat niet mee. Ik merkte dat zelfs Klazien van de ene op de andere voet stond te hippen. Maar als je denkt dat je niet meer kunt, dan kun je vaak nog heel veel. Dus hielden we vol tot het moment dat we — godzijdank — weer mochten gaan zitten.

Alles ging in het Frans. Op papier kun je het nog wel volgen, maar begrijpen is iets anders. Het gezang van de paters was prachtig en het voelde heel bijzonder om hierbij aanwezig te mogen zijn.

Na de vesperdienst werden we begeleid naar de ruimte waar het eten voor ons klaarstond. Volgens mij hebben de paters daar een vijf*****kok aan het werk, want het smaakte heerlijk. Na afloop zette iedereen gezamenlijk de vuile vaat weg en ondertussen ontstonden er, zo goed en zo kwaad als het ging, vriendelijke gesprekken over en weer.

• De ontmoetingen onderweg, waardevol en leuk. Met dit echt echtpaar was het ook gezellig over en weer belevenissen vertellen. Wandelaars vertrouwd, gaat het regelmatig over de toiletgang, wat nu eenmaal voor iedereen een noodzakelijk iets is. Hoe doe je dat onderweg? Deze meneer vertelde ons smakelijk dat hij onderweg heerlijk achter een bankje had zitten kakken. "Jullie zijn er vast langs gelopen"  voegde hij aan zijn verhaal toe.

Na deze lange dag hadden wij veel zin om in bed te kruipen. Ondanks dat het nog steeds erg warm was, lagen we er om 21.00 uur al in.

27,5 km gelopen

Vrijdag 29 mei 2026:
De volgende ochtend gingen we er, na een warme nacht, om 06.00 uur weer uit. Onze spullen in de rugzak gepakt klaar om weg te gaan. Maar eerst werden we om 07.00 uur in de kerk verwacht voor het Ochtendgebed. 

• Met heel warm weer kun je eigenlijk het beste vroeg vertrekken, het liefst rond 06.00 uur. Dat zat er vandaag dus niet in.
  Maar nog belangrijker is het om van het moment en alle belevenissen te genieten. Dan komt het maar zoals het komt.

In de kerk ging alles weer in het Frans, maar de geloofsbelijdenis in het Latijn klonk ons vertrouwd in de oren. Na afloop werden we door pater Philippe meegenomen — voor mijn gevoel door een heel gangen- en deurenstelsel — en kwamen we in een kleine gebedsruimte waar een prachtig houten beeld van de Heilige Jacobus aan de muur hing.

Er werden kaarsen aangestoken en de pater pakte zijn telefoon, waarop hij een pelgrimslied liet horen. Zo goed en zo kwaad als het ging, zongen wij mee. Samen spraken we een gebed uit voor het welslagen van onze pelgrimstocht. Het raakte mij enorm. Zo bijzonder!

Na het ontbijt stempelde pater Philippe onze pelgrimspas en was het voor ons de hoogste tijd om te vertrekken.

Om 09.30 uur gingen we op pad. Eerst nog gauw brood en water gehaald in de supermarkt die we passeerden.

Daarna liepen we Dinant uit, niet voordat we eraan werden herinnerd dat Dinant ook de geboorteplaats is van Adolphe Sax.

De route liep nu langs de andere kant van de Maas. Veel bos en dus ook veel schaduw. Langs rotswanden, smalle paadjes, waar we af en toe over boomwortels en gesteente moesten klauteren.

De temperaturen waren nóg hoger dan de dag ervoor. Klazien opperde dat we geen zonnesteek moesten krijgen en bood mij haar hemd aan: "Doe dat op je hoofd!" en ik moet zeggen, het stond mij voor geen meter maar het was een top-idee!! Zij had zelf een hoofddoek en zo wandelden we verder. Nu goed beschermd voor de zon die ons liet zweten!! Niet normaal! 

De ervaring heeft inmiddels geleerd dat je, zodra je ergens eten en drinken kunt krijgen, meteen moet stoppen en voorraad moet inslaan.

De puddingbroodjes lachten ons toe nadat een vriendelijke mevrouw van een patisserie onze flessen had gevuld met water en ijsklontjes. Ze smaakten heerlijk, maar toen we de wandeling eenmaal weer hervatten, bleken ze toch wat zwaar op de maag te liggen. Achteraf wisten we dat natuurlijk eigenlijk ook wel… maar toch.

Het was een prachtige wandeling naar Givet, alleen het laatste stuk bestond uit veel asfalt en vrijwel geen schaduw. Pittig, maar nog net te doen. In Givet droomden we van een café dat er uiteindelijk helemaal niet bleek te zijn. Per ongeluk passeerden we tóch nog een klein cafeetje en dan geniet je dubbel van een heerlijke koude cola.

Met dertig wandelkilometers op de teller vonden we het mooi geweest en besloten we met de trein naar het geboekte hotel in Aubrives te gaan. Het station was snel gevonden, maar hoe koop je hier een kaartje? De Franse taal vormde een barrière, de app werkte onduidelijk en alles leek ingewikkeld. Uiteindelijk was daar een meisje dat een beetje Engels sprak en ons hielp met het kopen van tickets.

Maar… mijn internet lag eruit, de telefoon was bijna leeg en de powerbank helemaal leeg. (Stom, stom.) Klazien haar telefoon liep ook vast. Ondertussen waren we al in de trein gaan zitten en ik zei tegen Klazien: “Ik ga hier niet meer uit!” Het moment van vertrek naderde…
De conducteur stapte binnen en we konden hem onze onmogelijke situatie uitleggen. We mochten gratis mee! Kijk, dat is ook een manier: stel je hulpeloos op en er worden deuren geopend ;-)

Wat een heerlijke treinrit. Na aankomst in Aubrives bleek ons hotel om de hoek te staan. Aldaar meteen de douche ingesprongen. Er was een restaurant beneden en dat was ook top. Na de douche hebben wij heerlijk (wederom in mijn nachtkleding) buiten een salade gegeten en geproost met een koude Jupiler.

21:00 lagen wij weer horizontaal!

29 km gelopen

Zaterdag 30 mei 2026:

We konden om 07.30 uur ontbijten en daardoor lukte het om vandaag al om 08.00 uur op pad te gaan.

Als eerste passeerden we Hierges, een prachtig dorpje. Het routeboekje van Monastica gaf de keuze tussen een vrij vlakke route of een steilere variant. Natuurlijk kozen we voor de eerste optie. Achteraf bleek de mooie route door het bos die wij volgden juist de zwaardere te zijn, maar eigenlijk vonden we dat allebei best meevallen.
We zouden die dag trouwens nog vaker anders lopen dan gepland.

• Het bijzondere van de Camino is dat je enerzijds heel eenvoudig onderweg bent, met alleen het hoogstnoodzakelijke bij je. De belangrijkste bezigheid is eigenlijk maar één ding: hoe kom ik lopend van A naar B — en heb ik genoeg water bij me? Geen tv, geen krant. Internet gebruik je alleen even om te appen met het thuisfront of om Google Maps te raadplegen.
• En het mooiste is: je mist het helemaal niet. Je hebt alleen je rugzak met een beperkte inhoud en dus geen keuzestress over welke kleding je aan moet trekken. Het leven wordt heel eenvoudig. Je bent echt even weg van de wereld. Het zijn slechts een paar dagen, maar het voelt alsof je al veel langer onderweg bent.
• Wat het lopen van de Camino voor mij betekent? Veel mensen doen het met een opdracht of een diepere bedoeling. Zo zag ik het eigenlijk niet toen ik eraan begon; het leek me gewoon mooi om te ondernemen. Maar onderweg kom ik zulke verrassende dingen tegen dat er gaandeweg woorden als ‘vertrouwen’ en ‘loslaten’ bij zijn gekomen.

De route liep afwisselend door bossen en langs weidse vergezichten. Ondanks de blaren ging het lopen best goed. Regelmatig even pauzeren en daarna weer verder.

Op een gegeven moment werd de route niet meer duidelijk aangegeven en liepen we achteraf de verkeerde kant op. Dan is Google Maps your best friend. Dat betekende wel een flink stuk terug naar het punt waarvan we zeker wisten dat het mis was gegaan. Ik heb niet een al te best gevoel voor richting en Klazien nog minder.

Uiteindelijk kwamen we toch aan in Nismes. Daar stond een kerk die open was om te bekijken, maar er was ook een restaurantje. We besloten daar de avondhap te nemen. Misschien door het warme weer, maar nog steeds hadden we geen grote trek. We kozen voor een frietje en een lekkere ijscoupe met aardbeien. De koude colaatjes smaakten als engelenwater!

Het zou nog ongeveer hooguit 3,5 kilometer zijn tot aan de B&B. Met het vooruitzicht van douchen en daarna de voetjes omhoog begonnen we aan de laatste kilometers van die dag.

We dachten er bijna te zijn en besloten het adres via Google Maps te volgen.
Het was even heel flink slikken toen bleek dat we toch nog bijna zes kilometer moesten lopen.
Oei, dan zakt de moed je wel even in de schoenen — en dat is niet ideaal als je nog zo’n pokkeneind voor de boeg hebt.

• Hoe dat kon gebeuren, daar kun je over steggelen maar het is beter om toch maar door te gaan.

Het beste was dat ieder weer zijn eigen tempo ging lopen. Klazien zette flink de sokken erin, ook omdat we later dan afgesproken bij de B&B zouden arriveren.

Ik had gelukkig genoeg water bij me en besloot in een kalm en rustig tempo te wandelen, met de gedachte: het is nu eenmaal zo. Het is niet de eerste en ook niet de laatste keer dat dit gebeurt. Alleen voelde het na een vermoeiende, warme en lange dag wel heel zuur, zeker omdat we al 25 warme kilometers in de benen hadden.

Het duurde niet lang of Klazien was al ver vooruit en verloor ik haar uit het oog.
Het eerste stuk weg ging flink omhoog. Puf, hijg, puf… Maar toen ik eindelijk het hoogste punt had bereikt, ging het beter. Stap voor stap verder lopen en niet te veel nadenken. Het werd wat koeler, de omgeving was prachtig en tot mijn eigen verbazing merkte ik dat het lopen, boven verwachting eigenlijk best lekker ging.

Ik fantaseerde alvast dat Klazien straks waarschijnlijk al gedoucht zou zijn en alles klaar zou hebben staan tegen de tijd dat ik aankwam.

Na ruim een uur lopen hoefde ik nog maar één laatste bocht te nemen toen mijn telefoon ging. Klazien belde.
Ik nam op met:
“Hé, ik ben er bijna hoor, het ging eigenlijk nog best goed!”

Waarop ik haar hoorde vragen:
“Maar waar bén je dan? Oh… ik zie je lopen!”

Ik draaide me om en zag tot mijn grote verbazing in de verte Klazien aankomen…
Maar achter mij?! Hè? Hoe kon dat nou?
Het was echt even schakelen, want dit had ik totaal niet verwacht. Ik liep mijlenver voor op haar!

• Weer zo’n typische Camino-belevenis. Een hele onverwachte wending waar we beide nogal verbaasd over waren. Ik, die had verwacht dat Klazien allang in de B&B zou zijn  - en Klazien die heel bang was dat ik onderweg oververmoeid en uitgeput ter aarde zou zijn ingestort.

We waren vooral ontzettend blij en opgelucht dat we eindelijk bij onze overnachtingsplek waren aangekomen en vergeten waren de extra kilometers.

De B&B  bleek een mooi groot oud huis te zijn. Een vriendelijke Franstalige mevrouw, die ook een beetje Engels sprak, heette ons hartelijk welkom. Heel uitgebreid, met de nodige egards, legde ze uit hoe de deur op slot en van het slot moest. Wij vertelden haar snel dat we absoluut niet meer van plan waren de deur uit te gaan.

Ondertussen kregen wij steeds meer moeite om nog te blijven staan en ploften we uiteindelijk allebei neer op een stoel.

Ik vroeg haar in mijn beste Engels om “a glass of water”, waarop ze vertwijfeld antwoordde dat ze geen glasses had.

“Oh,” zei ik tegen Klazien, “ze denkt dat ik vraag of ze een bril heeft!”

Uiteindelijk lukte het via de vertaalapp op de telefoon om duidelijk te maken dat we alsjeblieft graag een glas water wilden. We kregen een grote fles water, die we in mum van tijd hebben leeggedronken. Hoe laat we het ontbijt wilden? 10:00 uur was een hele mooie tijd, besloten we! 

31,5 km gelopen

Zondag 31 mei 2026:

Na een lekkere, lange nacht hadden we onze spullen voor de laatste keer in de rugzak gepakt en genoten van een heerlijk ontbijt. We mochten onze thermosflessen vullen met heet water voor koffie onderweg. Na het ontbijt werden we hartelijk uitgezwaaid door dit aardige echtpaar.
Voor vandaag stond geen lange wandeling op het programma, maar slechts vijf kilometer naar Couvin, waar om 16.39 uur onze trein richting huis zou vertrekken. Onderweg passeerden we een kapelletje waar we neerstreken op een bankje voor een kopje koffie. Vanuit één van mijn ooghoeken ontwaarde ik warempel een Jacobusbeeld. Klazien probeerde in dezelfde houding te poseren en natuurlijk lukte haar dat wondergoed.

Aanvankelijk waren mijn benen moe, maar na de koffie ging het alweer beter. Nauwelijks in Couvin aangekomen, passeerden we een enorme kringloopwinkel die we natuurlijk even moesten bezoeken. Jammer dat we eigenlijk niets mee konden nemen — of misschien maar goed ook.

Daarna liepen we door naar het Office du Tourisme in Couvin, waar een vriendelijke mevrouw een prachtige stempel in onze credential zette. Grappig genoeg waren het B&B-echtpaar, dat ons die ochtend zo vriendelijk had uitgezwaaid, daar ook aanwezig.

In dezelfde straat bleek een grote vlooienmarkt te zijn. We hebben onze rugzakken ergens in bewaring gegeven en zijn daarna heel relaxed over de markt geslenterd. Het voelde toch wel heerlijk bevrijdend, zo zonder rugzak.

In een lunchroom koos Klazien een chocoladetaartje als lunch en zichtbaar genietend werkte ze dat naar binnen. Ik ging voor een stokbroodje met kaas en tomaat.

De resterende tijd hebben we benut om deze opnieuw gedenkwaardige Camino-wandeldagen samen door te praten en voorzichtig vooruit te kijken naar hoe we verder zullen gaan.

De treinreis terug was nog spannend door werkzaamheden aan het spoor, onduidelijke aanwijzingen en vreemde figuren die stennis maakten op het perron van Schiphol Airport. Alsof dat nog niet genoeg verwarring gaf, bleken we ook nog in de verkeerde coupé op de verkeerde stoelen te zitten.

Na vier keer overstappen kwamen we ’s nachts om 00.30 uur aan in Heerenveen, waar onze dochter ons kwam ophalen. Natuurlijk was ook deze reis helemaal goed gegaan — en hebben we nu alweer zin in de volgende keer!

5,5 km gelopen

TOTAAL 106 km

==========================================================

Van Sint Jacobiparochie naar Santiago de Compostella is het ca. 2948km
Afgelopen week106 km =  754 km op weg
KAART
Nog 2198 km te gaan :-)